باشد و بنده جز فقر و حاجت در برابر آن غنا چيز ديگرى ندارد ، و بنابراين بايد در مقابل آنچه پروردگارش مىدهد راضى باشد ، چه كم باشد و چه زياد ، و بايد راضى باشد به آنچه خداوند دربارهء او مقدّر و حكم نموده است ، خواه موجب سرورش شود و خواه موجب اندوهش گردد . بلكه اين رضا ، چون در مقابل اعطاء حضرت حقّ قرار گرفته است افادهء معناى ديگرى را مىدهد ، نظير رضاى فقير به آن چيزى كه فقر او را زائل مىسازد ، و رضاى گرسنه به آنچه او را سير مىكند ؛ و آن رضايت به اعطاء حضرت حقّ بدون تحديد است . و شبيه اين اعطاء را خداوند به طائفه اى از بندگان خود وعده داده است ، چون آيه : إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ * جَزاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ ذلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ « 1 » . « حقّاً آن كسانى كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام مىدهند ، آنها بهترين خلائق هستند . پاداش آنان در نزد پروردگارشان بهشت‌هاى عدنى است كه در زير درختان سربه‌هم‌آوردهء آن ، نهرهائى جارى است ، و آنان به طور دوام و جاودان در آنجا زيست مىكنند . خداوند از ايشان راضى است و آنان از خداوند راضى

--> ( 1 ) آيه 7 و 8 ، از سورهء 98 : البيّنة